Je ligt naast iemand van wie je houdt. Waarom voel je je dan toch zo alleen?
Je kunt al jarenlang samen zijn. Een huis delen, samen eten, op vakantie gaan en misschien zelfs kinderen hebben. Voor de buitenwereld lijkt alles goed.
Maar vanbinnen voel je iets anders.
Je voelt je alleen.
Niet omdat er niemand naast je zit, maar omdat je het gevoel hebt dat niemand werkelijk ziet wie je bent.
Je vertelt niet meer alles wat je bezighoudt. Je houdt je verdriet voor jezelf. Je past je aan om discussies te voorkomen. En als iemand vraagt hoe het met je gaat, zeg je automatisch: 'Goed hoor.'
Terwijl je eigenlijk zou willen zeggen: 'Ik weet niet hoelang ik dit nog volhoud.'
Eenzaamheid binnen een relatie kan misschien wel een van de moeilijkste vormen van eenzaamheid zijn. Juist omdat je niet alleen bent, maar je wel zo voelt.
Jezelf verliezen zonder dat je het doorhebt
Het gebeurt meestal niet van de ene op de andere dag.
Je levert een keer iets in om de ander tegemoet te komen. Je houdt een mening voor jezelf omdat je geen ruzie wilt. Je stelt je eigen behoeften uit omdat er eerst andere dingen moeten gebeuren.
Dat hoort soms ook bij samenleven. Rekening houden met elkaar is belangrijk.
Maar wanneer ben je eigenlijk gestopt met rekening houden met jezelf?
Misschien ben jij altijd degene die begrip toont. Degene die de sfeer goed probeert te houden. Die voelt wanneer er spanning is en onmiddellijk probeert die weg te nemen.
Je wordt steeds handiger in het aanvoelen van wat anderen nodig hebben.
Maar wat jij nodig hebt?
Daar sta je nauwelijks nog bij stil.
En zo kun je jezelf langzaam kwijtraken, zonder dat iemand het merkt. Soms merk je het zelf pas wanneer je voortdurend moe, verdrietig of geïrriteerd bent.
De rol die je als kind hebt geleerd
Wat ik bijzonder vind, is hoe vaak bepaalde patronen al veel eerder in ons leven beginnen.
Niet pas in een relatie, maar soms al in onze kindertijd.
Misschien groeide je op in een gezin waarin je vooral niet lastig moest zijn. Waar weinig ruimte was om te praten over verdriet, angst of onzekerheid.
Misschien voelde je als kind haarfijn aan wanneer je ouders gespannen waren. Je probeerde de rust te bewaren, hielp waar je kon en leerde je eigen gevoelens opzij te zetten.
Of je ontdekte dat je vooral waardering kreeg wanneer je sterk was, goed presteerde of voor anderen zorgde.
Langzaam ontstond er een rol.
Het brave kind. De helper. De sterke. De vredestichter. Degene die altijd lacht.
Niet omdat je bewust besloot iemand anders te worden, maar omdat die manier van doen je hielp om je veilig of geaccepteerd te voelen.
En dan word je volwassen.
Je krijgt een relatie, gaat werken en bouwt een leven op.
Maar dat oude patroon kan gewoon met je meegroeien.
Wat je als kind hebt geleerd om jezelf te beschermen, kan je als volwassene juist in de weg gaan zitten.
Niet iedereen die zich eenzaam voelt, heeft zo'n geschiedenis. Maar voor sommige mensen is dit een belangrijk stukje van de puzzel.
Wanneer de rol steeds zwaarder wordt
Jarenlang lukt het je misschien om die rol vol te houden.
Je blijft sterk. Je blijft zorgen. Je blijft begrip tonen.
Totdat er iets verandert.
Je merkt dat je sneller geïrriteerd raakt. Je hebt minder geduld. Je voelt je leeg na een gesprek of hebt steeds meer behoefte om alleen te zijn.
Misschien begrijp je jezelf niet meer.
Je hebt toch alles wat je nodig zou moeten hebben?
Een partner. Een gezin. Een huis. Mensen om je heen.
Waarom voel je je dan niet gelukkig?
Soms komt dat doordat je jarenlang hebt geleefd vanuit wat anderen van je verwachten, in plaats van vanuit wat voor jou belangrijk is.
Je bent zo gewend geraakt aan aanpassen dat je niet meer precies weet wie je bent zonder die rol.
En misschien komt er dan een gedachte die je lang hebt weggedrukt:
'Maar waar ben ik zelf eigenlijk gebleven?'
Niet gezien worden in je eigen relatie
Een relatie zou een plek mogen zijn waar je jezelf kunt laten zien.
Waar je kunt vertellen wat je bezighoudt. Waar je verdrietig mag zijn zonder je te verontschuldigen. Waar je niet voortdurend hoeft na te denken over de reactie van de ander.
Toch is dat niet voor iedereen vanzelfsprekend.
Soms praten partners vooral nog over praktische dingen. Het werk, de kinderen, de boodschappen, de afspraken.
Maar de echte gesprekken verdwijnen.
Misschien probeer je iets te vertellen en krijg je meteen een oplossing aangeboden, terwijl je alleen maar wilt dat iemand luistert.
Of je hebt al zo vaak geprobeerd uit te leggen wat je voelt dat je er uiteindelijk mee stopt.
Je trekt je terug.
En de afstand wordt groter.
Dat betekent niet automatisch dat er geen liefde meer is. Soms zijn beide partners vastgelopen in gewoontes en patronen die ooit vanzelf zijn ontstaan.
Maar het gevoel van eenzaamheid is er niet minder om.
Want iemand kan iedere dag naast je zitten en toch heel ver weg voelen.
Waarom jezelf zijn zo moeilijk kan voelen
Misschien denk je: waarom zeg ik niet gewoon wat ik voel?
Dat klinkt eenvoudig.
Maar als je jarenlang hebt geleerd dat aanpassen de veiligste keuze is, kan eerlijk zijn behoorlijk spannend voelen.
Wat als de ander boos wordt?
Wat als je iemand teleurstelt?
Wat als je ineens niet meer de persoon bent die iedereen van je gewend is?
Je kunt zelfs schuldgevoel krijgen wanneer je voor jezelf kiest.
Terwijl je eigenlijk niets verkeerd doet.
Je probeert alleen weer ruimte te maken voor wie jij bent.
Daarbij is één ding belangrijk: jezelf leren uitspreken is waardevol, maar een relatie moet ook voldoende veiligheid bieden om dat te kunnen doen. Wanneer je gevoelens voortdurend worden afgewezen, belachelijk gemaakt of tegen je worden gebruikt, ligt de verantwoordelijkheid niet alleen bij jou.
Hoe vind je jezelf weer terug?
Je hoeft niet meteen je hele leven om te gooien.
Sterker nog, ik denk dat het juist belangrijk is om klein te beginnen.
Door af en toe stil te staan bij wat je voelt, zonder het meteen te willen veranderen.
Vraag jezelf eens af:
- Wanneer voel ik me het meest alleen, ook als er mensen bij me zijn?
- Wat durf ik niet uit te spreken?
- Welke rol speel ik al jarenlang?
- Wanneer zeg ik ja terwijl ik eigenlijk nee bedoel?
- Wat heb ik nodig om me meer mezelf te voelen?
Probeer niet direct het perfecte antwoord te vinden.
Misschien weet je het niet eens.
Dat is ook een antwoord waarmee je kunt beginnen.
En als je merkt dat je in een veilige relatie iets wilt delen, begin dan met een kleine, eerlijke zin:
'Ik merk dat ik mezelf de laatste tijd een beetje kwijt ben.'
Niet om iemand de schuld te geven, maar om iets zichtbaar te maken wat misschien al heel lang verborgen is gebleven.
Wat ik belangrijk vind in mijn praktijk
In mijn praktijk Essence Healing in Gouda vind ik het belangrijk dat iemand zich welkom voelt.
Niet omdat ik alle antwoorden heb. Die heb ik niet.
En ik wil ook niet boven iemand staan en vertellen hoe die zijn leven moet leiden.
Ik geloof veel meer in samen kijken.
Luisteren naar wat iemand vertelt, maar ook aandacht hebben voor wat iemand misschien al jarenlang niet heeft durven uitspreken.
Soms helpt het om rust te ervaren. Soms om stil te staan bij oude patronen. En soms om eindelijk woorden te geven aan een gevoel dat je zelf nauwelijks begrijpt.
Bij persoonlijke begeleiding is daar ruimte voor. Zonder oordeel, zonder dat je iets hoeft te bewijzen en in jouw tempo.
Niet om iemand te veranderen in een ander mens.
Maar om iemand te helpen weer dichter bij zichzelf te komen.
Je hoeft je oude rol niet te blijven spelen
Misschien heb je jarenlang gedacht dat je sterk moest zijn.
Dat je anderen niet mocht teleurstellen. Dat je vooral gemakkelijk moest zijn. Dat jouw gevoelens minder belangrijk waren.
En misschien heeft die manier van leven je vroeger ook echt geholpen.
Maar je bent niet meer dat kleine kind van toen.
Je mag opnieuw onderzoeken wat bij je past.
Je mag een andere mening hebben.
Je mag verdrietig zijn.
Je mag grenzen aangeven.
En je mag verlangen naar een relatie waarin je niet alleen samen bent, maar je ook werkelijk verbonden voelt.
Dat betekent niet dat alles meteen verandert.
Sommige patronen zijn hardnekkig. Soms heb je steun nodig om ze beter te begrijpen. En soms vraagt verandering ook iets van de mensen om je heen.
Maar het begint vaak met erkennen wat je al zo lang voelt.
Misschien is de grootste eenzaamheid niet dat er niemand voor je is, maar dat je jezelf al jarenlang niet meer helemaal laat zien.
En misschien begint de weg terug op het moment dat je jezelf voorzichtig weer die ruimte geeft.
Niet om iemand anders te worden.
Maar om eindelijk weer jezelf te mogen zijn.
Dirk Baden
Essence Healing – Gouda
Energetische behandelingen | Persoonlijke begeleiding | Reiki